مسأله‌ى 808 - براى رو به‌قبله بودن كافى است سر و جلوى بدن حيوان رو به‌قبله باشد چه به‌حالت خوابيده و چه به‌حالتى ديگر كه ايستاده و يا پهلوى راست يا چپ و يا سرپا و يا هر گونه‌اى ديگر كه تنها رو به‌قبله بودنش شرط است و ديگر هيچ . مسأله‌ى 809 - رو به‌قبله كردن و بردن نام خداى تعالى بايستى به‌نيت كشتن حيوان باشد ، كه در غير اين صورت ظاهراً كافى نيست . و در صورت فراموشى اين دوشرط يا يكى از اين دو شرط اگر رگ‌هاى چهارگانه بريده شود حلال است امادر صورت ضرورت هرگونه كشتن ممكن كافى است . مسأله‌ى 810 - يكى از علامات اين‌كه مرگ حيوان در اثر كار شما است اين است كه به‌اندازه‌ى كافى خون بيرون آيد ، و در اين صورت خون‌هاى باقيمانده‌ى در بدن حيوان هم پاك است و هم حلال ، زيرا « أوْ دَماً مَسْفُوحاً » تنها خون ريخته را حرام دانسته و بس و نه مطلق خون حيوان را . در آياتى ديگر هم كه پس از اين آيه نازل گشته « الدم » كه در ظاهر تمامى خون‌ها را حرام كرده ، الف و لامش عهد ذكرى ، و اشاره به‌همان « دماً مسفوحاً » است ، زيرا « لااجد » : نمىيابم ، تنها خون ريخته‌ى حيوان را پس از كشتن شرعيش حرام كرده ، « ما وجدت » نيست كه تنها حكم گذشته را تا زمان نزول اين آيه بيان كند ، بلكه « لا اجد » حال و استقبال را افزون بر گذشته دربر دارد ، وانگهى نسخ نيازمند به‌دليلى قطعى است ، و احتمال شايسته‌ى اشاره‌اى الف و لام - در كلمه‌ى « الدم » به « دماً مسفوحاً » اين نسخ را - دست‌كم - از قاطعيت مىاندازد . مسأله‌ى 811 - در كشتن شتر شرط است به‌وسيله‌اى برنده گلوگاه شتر را سوراخ كنند كه در اصطلاح نَحْر ناميده شده است ، كه اگر به‌جاى آن چهار رگش را ببرند كافى نيست چنان‌كه اگر حيوانات حلال گوشت ديگر را مانند شتر بكشند كافى نيست ، ولى اگر در هر يك به‌عكس عمل شد مادامى كه حيوان زنده است مىتوان وظيفه‌ى اختصاصى كشتن او را انجام داد كه در نتيجه تذكيه است و حلال مىشود . مسأله‌ى 812 - اگر حيوانى اهلى سركش شود و يا در چاه يا جايى ديگر بيفتد كه